Esra'nın Enerjik Kızı Badem


Badem, evimize geldiğinde 2 aylık uslu ve sakin bir bebekti. En yakın arkadaşım Seda, ( ailecek hayvanseverlerdir, sokakta yardıma muhtaç hayvan buldular mı hemen tedavi ettirip sahiplendirirler.Evlerinde, 2 kedi, 1 köpek, 2 de kaplumbağaları vardır :)) sokakta bulmuş bizimkini. Sol arka patisinde incinme varmış, tedavisini yaptırmış yuva arıyordu. Biz de eşimle, o sıralar evimizi bir kediye açsak mı, nasıl bakarız nasıl ederiz diye düşünüyorduk. Ben hayvanlara, özellikle de kedilere çok düşkünümdür. Annemin evinde de 7.5 yaşında Efe adlı bir kedimiz var ve  evlenince, kedisiz ne yapacağımı çok düşünüp üzülmüştüm.

Arkadaşım Seda, bize Badem'i getirdiğinde, ben zaten hemen aşık oldum kendisine. Ağzı siyah lekeli, gözleri sürmeli gibi, masum bakışlı minicik bişi, nasıl aşık olunmazdı ki?

Eşim daha önce hayvan beslememiş, bugüne kadar evlerine tüylü hiç birşey girmemiş olduğundan, tabi ki alışık değil evde bir hayvana. Ama Badem kucağında uyuyup patisini de yüzüne değdirmeye çalıştığı an alalım dedi.:) O hafta hemen alışveriş yaptık, kumu, maması, oyuncaklar, tırmalama aparatı falan resmen bebek odası düzenledik  :) Seda 1-2 gün sonra yeniden getirdi yavrumuzu ve 15 Kasım'dan beri de, Badem bizimle...

Bütün gün yalnız olduğu için akşamları da bizimle vakit geçirip, onunla oynamamızı istiyor, oynuyoruz, hopluyoruz, zıplıyoruz. Çocuk gibi, bazen laftan anlamıyor ve sürekli yaramazlık yapıyor. Masaların üzerinde dolaşıyor, büfenin üstüne çıkıp bibloları yere atıyor. Ama o şirinliği, yüzüme tatlı tatlı bakışı bir anda herşeyi unutturuveriyor...

Yanımızda yatmasına alıştırmak istemediğimizden yatak odasının kapısını kapatıyorduk, bu sefer de içeri girmek için sanki bir tarafını kesiyorlarmışcasına miyavlıyordu. Bizimki her sabah 6.30 ayaktaydı! Eşim benim kadar düşkün ve alışık olmadığından epey sinirleniyordu bu duruma. Ve korkuyordum bazen, tepesi atacak diye. Sizlerin tavsiyesi ile yatak odamızın kapısıını açık bırakma yöntemini denedik ve sonuç mükemmel oldu, artık yanımıza gelip yatıyor ama sesi çıkmıyor çünkü çok mutlu yanımızda olduğu için :)

Kızıma o kadar alıştım ki, Bademsiz bir evi düşünemiyorum artık. Bana canlılık, enerji ve huzur veriyor. İşten dönüş saatimde beni kapıda beklemesi, yemek yaparken sürekli yanımda durması, onunla konuştuğumda hep cevap vermesi, hep peşimde dolanması, sabahları mamasını vereyim diye şımarıklıklar yapması beni inanılmaz mutlu ediyor. Hayvanları, insanlardan çok daha fazla seviyorum sanırım. Hayvanlar kötülük nedir bilmiyorlar çünkü, hepsi masum, savunmasız...

Allah bizi hiç ayırmaz inşallah :) Bir gün bir bebeğim olursa, onun da hayvan sevgisiyle ve evde hayvanlara alışık bir şekilde büyümesini isterim... Badem ile beraber oynasınlar çok isterim :)

 

Etiketler
hikayeler